ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΒΙΝΤΕΟ

Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014

ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΑΤΑ ΟΡΦΕΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ


Στον 21ο αιώνα καθόμαστε και διαβάζουμε έναν παιδικό (γενικό) ορισμό του Σύμπαντος, όταν στο χώρο της φιλοσοφίας έχει καταγραφεί αυτός οι ίδιος ορισμός από πολλούς αιώνες πριν και σε μερικές περιπτώσεις με περισσότερη ευστοχία ! Αν η διόγκωση του χώρου και η λέξη "υπερσφαίρα" αποτελούν νέα ευρήματα για να συμπληρωθεί ο γενικός ορισμός του Σύμπαντος, τότε η φιλοσοφική φαντασία δεν λείπει ούτε από τη σημερινή επιστήμη. Τόση επιστημονική αυτοσυγκράτηση για να μην ειπωθεί κάτι που δεν είναι βέβαιο και πάλι οι άνθρωποι δεν γλίτωσαν από τη φαντασία τους!

Κατα τον Ορφεα
Στην αρχη υπηρχε ο αγηραος ( αγεραστος ) χρονος. Από το χρόνο δημιουργήθηκε ο αιθήρ και γύρω του ένα απέραντο χάσμα, το χάος τυλιγμένο σε βαθύ έρεβος. Μέσα στον αιθέρα δημιούργησε ο χρόνος το κοσμικό αβγό, που έλαμπε μέσα στο χάος. Από το αργυρό αβγό (ωόν αργύφεον) εκκολάφθηκε ο Φάνης, (ή Φαέθων ή Πρωτόγονος ή Μήτις ή Έρως ή Ηρικεπαίος) που ήταν και αρσενικός και θηλυκός, με τέσσερα μάτια, τέσσερα κεφάλια με μορφή ζώου, χρυσά φτερά και φωνή λιονταριού και κριού. Το όνομά του υποδηλώνει το φως και τον θεωρούσαν σαν το φωτεινό δημιουργό του κόσμου. Δημιούργησε τον ουρανό για να κατοικούν οι θεοί, τη γη και τη σελήνη. Με την αδελφή του τη Νύχτα γέννησε τον Ουρανό, που τον έκανε κυρίαρχο στους θεούς και τη Γη (ος πρώτος βασίλευσε θεών μετά μητέρα Νύκτα).


Η διαδοχική γέννηση των θεών γίνεται όπως και στη Θεογονία του Ησίοδου με κάποιες μικρές αποκλίσεις. Ο Ουρανός εκδιώκεται από τον Κρόνο κι εκείνος με τη σειρά από το Δία, που δημιουργεί εκ νέου τον κόσμο.
Ο Ζευς καταβροχθίζει το Φάνητα κι έτσι γίνεται παντοδύναμος και κυρίαρχος των πάντων. Κέντρο της θεογονίας είναι ο γιος του Δία και λυτρωτής του κόσμου Ζαγρεύς Διόνυσος. Ο Διόνυσος Ζαγρεύς ήταν γιος του Δία και της Κόρης - Περσεφόνης και με τη γέννησή του τερματίζεται η δημιουργία θεϊκών όντων.
Οι Τιτάνες κατατεμαχίζουν και κατασπαράζουν το Διόνυσο, μόνο που η Αθηνά καταφέρνει να περισώσει την καρδιά του με την οποία ο Δίας τον ξαναδημιουργεί και τον επαναφέρει στη ζωή. Ο Δίας με τους κεραυνούς του τιμωρεί τους Τιτάνες και από τη στάχτη τους φτιάχνει το γένος των ανθρώπων. Αλλά επειδή η τέφρα των Τιτάνων περιείχε και την τέφρα του καταβροχθισθέντος Διονύσου, ο άνθρωπος έχει δυο φύσεις. Μία τιτανική και μία θεϊκή. Θεϊκή είναι η ψυχή του και τιτάνιο είναι το σώμα του.
Η Ορφική Κοσμογονία διδάσκει ότι ο Κόσμος δημιουργήθηκε από μια σειρά προϋπαρχουσών Αιτιών που ήσαν καθαρή Νόηση. Οι Αιτίες αυτές ονομάζονται Πρώτες Αρχές (εκ του ρ. άρχω) και είναι οι εξής:
Η ΑΡΡΗΤΟΣ ΑΡΧΗ - Είναι το Τριαδικόν Έν (Νούς, Νόηση, Λόγος) αλλά και η Πρώτη Δυάς ( «Γή»/Ύλη - που είναι η δύναμη ένεκα της οποίας θα προέλθει κάθε μορφή ύλης- και «Ύδωρ»/πηγή κάθε μορφής ενέργειας. Αναφέρονται και με άλλες ονομασίες όπως: μεριστή και συνεχής δύναμη κ.ά.). Η Πρώτη Δυάς εξεπήγασε από το Έν. Οι Αρχές αυτές συναποτελούν τον Νοητό Κόσμο (απρόσιτο στην ανθρώπινη διάνοια), αϊδιο ( αγέννητο και αθάνατο), άπειρο και άχρονο.
Ο XΡΟΝΟΣ - Αγήραος ή Ηρακλής ( Κλέος της Ήρας- ψυχής του Παντός, επειδή πραγματώνει την επιθυμία της έμψυχης Ύλης να γεννηθούν τα όντα). Τίθεται ως πρώτη κάπως προσιτή στη διάνοιά μας, γενετήσια των Πάντων («Πατρική») Αρχή. Γεννά τον Αιθέρα, το Χάος και το Έρεβος ( πρώτο Γεγονός του οντολογικού Γίγνεσθαι).
ΤΟ ΩΟΝ - Γεννάται από τον Χρόνο και αναφύεται από το Χάος με την δημιουργική επίδραση του Αιθέρος και την κριτική (λογική-διακριτική) επενέργεια του «ισχυροτάτου και θείου» Πνεύματος. Με την συνέργεια των τριών αυτών δυναμικών πεδίων (Χάος, Αιθήρ+Χρόνος, Πνεύμα) δημιουργείται εντός του Χάους μια κωνοειδής σπείρα- Ύλιγγα- η οποία συμπεριφέρεται στο πρωταρχικό Πεδίο του Κενού-το Χάος-όπως ακριβώς συμπεριφέρεται μια Μαύρη Τρύπα. Παραλαμβάνει δηλαδή την δυνάμει αρνητική ύλη και ενέργεια και τις καθιστά θετικές. Όταν κορέννυται τις αποδίδει μεταστοιχειωμένες, οπότε επειδή ακριβώς είναι θετικής φύσεως καμπυλώνονται. Έτσι δημιουργείται η πρώτη χωροχρονική σφαίρα- το Ωόν.
Ονομάζεται «πρώτο Όν» - πραγματικό υποκείμενο. Είναι σφαιρικό κατά το πρότυπο του Ενός. Μέσα στο Ωόν κυοφορείται ο Πρωτόγονος ( πρωτογενής) Φάνης- Μήτις- Ηρικεπαίος ( Φώς- Βουλή- Ζωή/Έρως) μέσα σε έναν υπέρθερμο πυρήνα του Ωού. • Ο θεός αυτός εξέρχεται όταν η θερμότητα εντός του Ωού υπερβαίνει τα όρια ανοχής του. Υπερίπταται και εγκαθίσταται άνωθεν του Ωού. Ιδρύει ως πολυδύναμος και πολυώνυμος, αλλά ενιαίος θεός, τον Κόσμο των Ιδεών (Νοερό Κόσμο). Ο Νοερός Κόσμος είναι ο αληθής Όλυμπος (ολόλαμπος), τόπος έμπλεως φωτός, κατοικία των Ολυμπίων Θεών (όχι μόνον των 12) και γενέσεως των προτύπων όντων (των Ιδεών). •
Το Ωόν, μετά την αποβολή της περίσσειας θερμότητος, μετατρέπεται σε Ουρανό που είναι συμπαντικός χώρος σφαιρικός και ομαλός ο οποίος πληρούται από ελεύθερη ενέργεια και λεπτότατη, αδέσμευτη ύλη. Χαρακτηρίζεται και ορίζεται από την τέλεια περιφέρειά του (ούρον: από το «όρνυμι» -> ορμώμαι ->ουρανός). Οι διάφορες βαθμίδες των αλλαγών εντός του Ουρανού οδηγούν στην Γένεση του Πραγματικού (Αισθητού) Σύμπαντος των θετικών (πραγματικών/υλικών) Κόσμων-«Συμπάντων».
Ο Τίμαιος στο φημισμένο διάλογο του Πλάτωνα. Η ανθρώπινη λογική πριν από 24 αιώνες ΧΩΡΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑ :
" Κατά την γνώμη μου λοιπόν πρέπει κατά πρώτον να καθορίσουμε τα εξής: τι είναι εκείνο το οποίον υπάρχει πάντοτε αλλά δεν γεννάται ποτέ, και τι είναι εκείνο το οποίο πάντοτε γεννάται αλλά ποτέ δεν υπάρχει. Το πρώτο μπορεί κανείς να το νοήσει λογικά σκεπτόμενος, διότι αυτό είναι πάντοτε το ίδιο, το δεύτερο μπορεί κανείς να το αντιληφθεί χωρίς σκέψη, με τη γνώμη και σαν δοξασία διότι γεννάται και χάνεται, πραγματικά όμως δεν υπάρχει ποτέ "

Η ανθρώπινη λογική 24 αιώνες μετά ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ :
" Ολόκληρος ο κόσμος μαζί με το χώρο ήταν "συμπυκνωμένος" σε ένα αδιάστατο σημείο. Χωρίς αιτία και λογική, ένα αδιάστατο σημείο που περιείχε όλο τον κόσμο σε άπειρη πυκνότητα διαταράχτηκε (Big Bang) και έτσι προέκυψε ο χώρος με τις διαστάσεις του, η ενέργεια και οι φυσικοί νόμοι που καθόρισαν την εξέλιξη της αρχικής κατάστασης πλάσματος."
Για πρόοδο στη σκέψη του ανθρώπου δεν μπορούμε να μιλήσουμε.
Για πισωγύρισμα στην εποχή της μυθολογίας των αρχαίων λαών, αυτό φαίνεται πιο πιθανό.
Και αφού τότε οι αρχαίοι ημών πρόγονοι είχαν τεράστια άγνοια, κατανοούμε και θαυμάζουμε τη φαντασία τους. Αντιθέτως, αφού σήμερα υπάρχει τεράστια γνώση και κληρονομιά της ανθρώπινης σκέψης δεν κατανοούμε και θεωρούμε ότι πρόκειται για παραλήρημα. Στο πισωγύρισμα, θα πρέπει να παίρνουμε τις προφυλάξεις μας... διότι προκαλούμε.
Σε νεότερους χρόνους, ο φιλόσοφος Σπινόζα (1632-1677) στη θεολογία του, θεώρημα 3: " Για τα πράγματα που δεν έχουν τίποτα το κοινό μεταξύ τους, κανένα από αυτά δεν μπορεί να είναι αίτιο του άλλου ".
Δεν υπάρχει 'αιθέρας', δεν υπάρχει 'απόλυτη' κίνηση, 'απόλυτο' σύστημα αναφοράς, μόνο 'σχετικές' κινήσεις 'ειδικών' παρατηρητών διακήρυξε ο Αϊνστάιν και κυριολεκτικά από τότε μας έχουν ζαλίσει για να το αποδεχτούμε... Παρόλα αυτά, η σχετικότητα του χρόνου και του μήκους στον ερευνητικό χώρο της φυσικής δεν τους εμπόδισε να αναφέρονται συνολικά στα πράγματα, να μετράνε τις αποστάσεις των γαλαξιών και την ηλικία του Σύμπαντος. Μας λένε ότι δεν υπάρχει απόλυτος χρόνος ή ένα κοινό σημείο αναφοράς για τη μέτρηση του χρόνου. Χωρίς να καταλαβαίνουν καλά ούτε αυτοί οι ίδιοι, μας λένε αφηρημένα, ο χρόνος είναι σχετικός. Αυτές οι απόψεις δεν τους εμποδίζουν να μιλούν για μια ηλικία του Σύμπαντος, δηλαδή για ένα χρονικό διάστημα το οποίο είναι κοινό για όλα τα πράγματα... Το όριο μιας μέγιστης ταχύτητας όπως είναι η ταχύτητα του φωτός, δεν είναι ένα κοινό όριο για το πλήθος των διαφορετικών πραγμάτων, που κινούνται με διαφορετικές ταχύτητες συγκριτικά μεταξύ τους και για το πλήθος των μεταβολών στα φαινόμενα, αν όχι για το Σύμπαν ολόκληρο;


Ο ορισμός της λέξης "Σύμπαν"
στον 21ο αιώνα
Η έρευνα για την προέλευση του κόσμου, η παρατήρηση του ουρανού, τα σενάρια και οι σκέψεις για το πως μπορεί να είναι ο κόσμος πέρα από τον πλανήτη μας πάντα γοήτευαν πολλούς ανθρώπους και σήμερα αποτελούν ιδιαίτερα ελκυστικά ζητήματα για εμπορικούς σκοπούς. Μπορούμε να βρούμε άφθονες πληροφορίες και σκέψεις για το Σύμπαν, όμως εδώ θα σταθούμε στο γενικό ορισμό του Σύμπαντος, όπως ορίζεται συγκρατημένα, σύμφωνα με τις επιστημονικές παρατηρήσεις. Είναι εντυπωσιακή η ομοιότητα του ορισμού που διατυπώνεται στις περισσότερες περιπτώσεις, αφού για το Σύμπαν δεν είναι εύκολο για τον οποιοδήποτε να εκφράσει δικές του απόψεις ή του είναι αδιάφορο. Αν κάποιος δεν θέλει να γελοιοποιηθεί και αντιθέτως θέλει να πει κάτι διαπιστωμένο από τους ερευνητές, τότε είναι καλύτερα να επαναλάβει αυτό που άκουσε ή διάβασε.
► Θα πάρουμε σαν δείγμα τον ορισμό του Σύμπαντος, που βρίσκουμε στην ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια wikipedia, στην ελληνική και στην αγγλική έκδοσή της. Ακολουθεί ο γενικός ορισμός στην ελληνική έκδοση (11/7/09) :
" Ως Σύμπαν εννοούμε, στην καθομιλουμένη, το σύνολο των πραγμάτων που υπήρξαν, υπάρχουν ή θα υπάρξουν ποτέ, το σύνολο δηλαδή των όντων. Ειδικότερα, λέγοντας Σύμπαν στην επιστήμη εννοούμε συνήθως ολόκληρο το χωροχρονικό συνεχές, καθώς και το σύνολο της ύλης και της ενέργειας που περικλείει".
Λίγο πιο κάτω:
" μπορούμε να ορίσουμε, με μεγαλύτερη ασφάλεια, ότι:
Σύμπαν είναι το συνολικό ποσό της υπάρχουσας ύλης και ενέργειας.
Το Σύμπαν δεν είναι ούτε «άμορφο» ούτε «άπειρο», αλλά έχει πέρατα. Όσο και αν, εκ πρώτης όψεως, αυτό είναι δύσκολα αποδεκτό, γεγονός είναι ότι οι έρευνες της τελευταίας πεντηκονταετίας συγκλίνουν σε αυτήν την άποψη, ότι δηλαδή το Σύμπαν είναι περιορισμένο, είναι «περατό». Πρώτος κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα ο Γερμανοεβραίος φυσικός Άλμπερτ Αϊνστάιν (A. Einstein) (1879-1955), όταν εισηγήθηκε την Θεωρία της σχετικότητας.
Έτσι καταλήγουμε να θεωρούμε ότι το σχήμα του Σύμπαντος είναι, το πιθανότερο, υπερσφαιρικό.
Υπερσφαίρα ονομάζεται η σφαίρα, της οποίας η ακτίνα συνεχώς («εν χρόνω») μεταβάλλεται. Τούτο σημαίνει ότι το Σύμπαν μοιάζει με μπαλόνι που συν τω χρόνω διογκώνεται, διαστέλλεται. Αυτή η διαστολή συνεχίζεται από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα ".
ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
Αυτός ο συνηθισμένος ορισμός του Σύμπαντος στον 21ο αιώνα δεν κάνει κάτι άλλο από το να επαναλαμβάνει με περισσότερες λέξεις αυτό που εκφράζει η μοναδική λέξη, όπως γίνεται στα σύντομα ερμηνευτικά λεξικά. Το Σύμπαν είναι το παν και κατά συνέπεια συμπεριλαμβάνει κάθε τι οπουδήποτε στο χώρο και στο χρόνο. Κάπως έτσι σκέφτηκαν πολλοί άνθρωποι στα αρχαία χρόνια και επειδή δεν θεωρούσαν καλά ξεχωρισμένα τα πράγματα προτίμησαν να αποκαλέσουν την ενοποιημένη παρουσία του κόσμου με άλλες λέξεις και με λίγη φαντασία έφθαναν και στο "θεό".
Εάν παρατηρήσουμε τις λέξεις με τις οποίες ορίζεται το Σύμπαν, τότε με λίγη κακοπιστία μπορούμε να δείξουμε πόσο ρηχή είναι η σκέψη ακόμα και στο χώρο της επιστήμης. Λ.χ. το "συνεχές" σημαίνει έλλειψη ασυνέχειας; Μην κολλήσουμε σε αυτό. Στον παραπάνω ορισμό του Σύμπαντος θα παρατηρήσουμε ακόμα τον συνηθισμένο αποκλεισμό όλων των αιώνων που προηγήθηκαν της εποχής του Al. Einstein. Διότι οι σύγχρονοι επιστήμονες δεν θεωρούν γνώση αυτή που προήλθε από τοπικές παρατηρήσεις και από λογικές σκέψεις, με τα ελάχιστα μέσα που διέθεταν οι παλαιότεροι. Επέλεξαν δικές τους παρατηρήσεις, οι οποίες έγιναν με πιο σύγχρονες μεθόδους, με πιο πολύπλοκα όργανα και για πιο μακρινά αντικείμενα.
Δεν θα χάσουμε το χρόνο μας αναλύοντας τα νοήματα και ξεφεύγοντας από τον στόχο της αναφοράς μας στον ορισμό του Σύμπαντος. Μία απορία μόνο να σημειωθεί :
Στον 21ο αιώνα καθόμαστε και διαβάζουμε έναν παιδικό (γενικό) ορισμό του Σύμπαντος, όταν στο χώρο της φιλοσοφίας έχει καταγραφεί αυτός οι ίδιος ορισμός από πολλούς αιώνες πριν και σε μερικές περιπτώσεις με περισσότερη ευστοχία ! Αν η διόγκωση του χώρου και η λέξη "υπερσφαίρα" αποτελούν νέα ευρήματα για να συμπληρωθεί ο γενικός ορισμός του Σύμπαντος, τότε η φιλοσοφική φαντασία δεν λείπει ούτε από τη σημερινή επιστήμη. Τόση επιστημονική αυτοσυγκράτηση για να μην ειπωθεί κάτι που δεν είναι βέβαιο και πάλι οι άνθρωποι δεν γλίτωσαν από τη φαντασία τους!
Πάμε στο γενικό ορισμό που βρίσκουμε (11/7/09)στην αγγλική έκδοση της διάσημης wikipedia (http://en.wikipedia.org/wiki/Universe ):
" The Universe is defined as everything that physically exists: the entirety of space and time, all forms of matter, energy and momentum, and the physical laws and constants that govern them ".
Στη σύντομη αγγλική διατύπωση θα παρατηρήσουμε ότι στην έννοια του Σύμπαντος είναι αναπόσπαστο γνώρισμα κάτι που ξέφυγε από τις πρώτες σειρές της ελληνικής έκδοσης : οι φυσικοί νόμοι και οι αριθμητικές σταθερές. Ιδιαίτερα σημαντική παρατήρηση και πιο ολοκληρωμένη πρόταση για ορισμό. Διότι το Σύμπαν δεν είναι απλώς ένας αριθμός πραγμάτων και μια μεταξύ τους ανταλλαγή ενέργειας. Υπάρχουν περιορισμοί, εξαναγκασμοί και προϋποθέσεις που δεν προέρχονται από μεμονωμένα και συγκεκριμένα πράγματα. Αυτά προέρχονται από τη μορφή του συνόλου και από τη ύπαρξη ενός συνόλου πραγμάτων που έχει προηγηθεί της παρουσίας των επιμέρους και των περιστασιακών πραγμάτων.
Οι "φυσικοί νόμοι" και "οι αριθμητικές σταθερές" ίσως φέρνουν διαφορετικές σκέψεις, όμως πραγματικά είναι κοινές φράσεις που κρύβουν "μεγάλες" απαντήσεις. Χωρίς αυτές τις απαντήσεις παραμένουν απλές σκέψεις, οι οποίες έχουν γίνει από πολλούς αιώνες πριν και δεν προσθέτουν τίποτα το νέο στον ορισμό του Σύμπαντος, όπως τον βρίσκουμε στα περιοδικά και στα βιβλία του 21ου αιώνα.
Αυτή η στασιμότητα και η έλλειψη προόδου στο γενικό ορισμό του Σύμπαντος προδίδει την τεράστια άγνοια και την παρερμηνεία που επικρατεί στη σύγχρονη κοσμολογία. Μάλιστα, στη φιλοσοφία μπορούμε να βρούμε την ίδια λογική σκέψη για το Σύμπαν με πιο προσεκτική διατύπωση και με πιο καλή προοπτική για την έρευνα.
► Σύμπαν : Το κοινό σύνολο όλων των πραγμάτων από όλους τους χρόνους και ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ την ίδια στιγμή που παραμένει ελλιπές και σε εξέλιξη για τα επιμέρους υλικά πράγματα.
Το ολοκληρωμένο Σύμπαν είναι πάντοτε το ίδιο μέσα στα όρια ενός μέγιστου χρονικού διαστήματος και η δημιουργία του γίνεται διαρκώς μέσα από τη δομή της ύλης. Η ύλη αποτελεί τις ελάχιστες στιγμές μιας εκ των προτέρων ολοκληρωμένης πραγματικότητας στα όρια μίας μέγιστης χρονικής περιόδου (κοινός χρόνος ΤΣύμπαντος). Το ολοκληρωμένο Σύμπαν στο σύνολο του χρόνου υπάρχει σχετικά σαν πεπερασμένος χώρος και σαν σταθερή ποσότητα ενέργειας για όσα μπορούν να συμβούν με τους υλικούς φορείς και προκαθορίζει τα μέγιστα και τα ελάχιστα όρια (του μήκους, του χρόνου και της ενέργειας) στις αλληλεπιδράσεις τους. Ο κόσμος που λείπει συμμετέχει στην ενέργεια του υλικού κόσμου μέσα από τη μικροσκοπική δομή της ύλης με τη μορφή του πεπερασμένου χώρου.
Εάν το Σύμπαν δεν ήταν σταθερό μέσα σε ένα συνολικό χρόνο για να είναι όλη η ενέργεια σαν σταθερή ποσότητα, τότε η μεταβολή της ενέργειας στις μικρότερες χρονικές στιγμές (σαν μέρος) θα γινόταν με απεριόριστο τρόπο (σε οποιαδήποτε ποσότητα ανεξάρτητα από μονάδα χρόνου) και θα ήταν πάντοτε ελλιπής και, στη μοιρασιά της εκ τύχης σταθερή. Δεν θα υπήρχε η ελάχιστη ποσότητα χρόνου tmin = λmin / Vmax ούτε μια μέγιστη συχνότητα fmax.
Κυκλικός Χρόνος - Πλήρες Σύμπαν


Το Σύμπαν στην κοσμολογική θεωρία του "τελειωμένου χρόνου" είναι αυτοτελές, διότι με απλά φιλοσοφικά λόγια είναι παρών, αμετάβλητο και “συμπαγές” στα όρια ενός μέγιστου συνολικού χρόνου -γι' αυτό και “άμεσα” υπαρκτό. Με άλλα λόγια, όλο το Σύμπαν υπάρχει ταυτοχρόνως και η α-μεσότητα συμπίπτει με την εσωτερικότητα. Η ανάπτυξη της φαινομενικά παράλογης και αντιφατικής ιδέας οδηγεί σε απίστευτα λογικές συνέπειες και ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ !

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.