ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΒΙΝΤΕΟ

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η Ειλείθυια; Ομηρικος υμνος εις Απόλλωνα



   Η Ειλείθυια ή Ειλειθυία ήταν δευτερεύουσα θεότητα της Ελληνικής Μυθολογίας. Απαντάται και με τα ονόματα Ειλήθυια, Ελεύθεια, Ελενθώ ή και Ελειθώ.
Ήταν η θεά της γέννησης και των πόνων του τοκετού. Βοηθούσε τις γυναίκες να γεννήσουν και ν' αντέχουν τους πόνους της γέννας. Πριν και μετά την γέννα, οι γυναίκες της πρόσφεραν διάφορα αφιερώματα. Επειδή όμως πολλές γυναίκες πέθαιναν κατά τη διάρκεια του τοκετού, θεωρήθηκε και ως η θεά που προκαλεί θάνατο στις γυναίκες την ώρα του τοκετού. Τη λάτρευαν, επίσης, και ως θεά που φροντίζει τα νεογέννητα.
Η ονομασία Ειλείθυια, κατά τον Αδ. Ι. Αδαμαντίου φαίνεται να παράγεται εκ των αρχαίων ρημάτων "ειλέω" (=στενοχωρώ, πιέζω κλπ) και του "θύω" (=στενάζω με ορμή, τρελαίνομαι). Κατά την αρχαία παράδοση το όνομα αυτό οφείλεται σε ικετευτική κραυγή των επιτόκων: «Ελθέ!», «Ελθέ!» με την οποία και καλούσαν τη θεά σε βοήθεια.
Η γέννηση της Αθηνάς από το κεφάλι του Δία, δεξιά πιθανώς Ειλείθυια. Λεπτομέρεια από Αττικό μελανόμορφο αμφορέα, 550-525 π.Χ.). Οι περί αυτής μύθοι ποικίλλουν, αν και πολλές φορές αντιφάσκουν. Ο Όμηρος πρώτος την αναφέρει ως "έφορο" του τοκετού, και της απελευθέρωσης της εγκύου, προστάτης θεά των επιτόκων. Κόρη του Δία και της Ήρας και αδελφή της Ήβης, του Άρη και του Ηφαίστου. Υπηρετεί την Ήρα αλλά δεν διστάζει όμως ν' απελευθερώσει τη Λητώ, παρά τη ρητή απαγόρευση της μητέρας της Ήρας, για να γεννηθούν ο Απόλλωνας και η Άρτεμη, καθώς και την Αλκμήνη για να γεννηθεί ο Ηρακλής.

Η ανεύρεση του «θησαυρού του Πειραιά






Σαν σήμερα το 1959. — Στον Πειραιά, στο ίδιο σημείο όπου λίγες ημέρες νωρίτερα βρέθηκε το χάλκινο άγαλμα του Απόλλωνος, ανακαλύπτονται ένα υπερφυσικού μεγέθους άγαλμα της Αθηνάς και ένα της Αρτέμιδος. 


Όλα τους είναι χάλκινα και απαράμιλλης τέχνης και ομορφιάς. Αναπάντητο παραμένει το ερώτημα ποιός και γιατί συσκεύασε και φύλαξε τα αγάλματα. Γνωστότερα όλων των ευρημάτων, είναι ο μοναδικός σωζόμενος χάλκινος Κούρος της αρχαϊκής εποχής που απεικονίζει τον Απόλλωνα, τα δύο αγάλματα της Αρτέμιδος και της Αθηνάς, καθώς και ένα προσωπείο· όλα του 4ου αιώνος π.Χ. 

Η σχεδόν ταυτόχρονη ανακάλυψη των τεσσάρων χάλκινων αγαλμάτων, χαρακτηρίστηκε από τους επιστημονικούς κύκλους ως, η «ανεύρεση του θησαυρού του Πειραιά», μιάς και μέχρι τότε, χάλκινα αγάλματα φυσικού μεγέθους και μάλιστα κλασσικών χρόνων, υπήρχαν λιγοστά στο αρχαιολογικό μουσείο Αθηνών, προερχόμενα από ναυάγια.

[ Φωτογραφία: Η ανακάλυψη των αγαλμάτων της Αθηνάς και της Αρτέμιδος. («Εις ελαχίστην απόστασιν, μερικών εκατοστών του μέτρου, ευρέθησαν την 25ην Ιουλίου 1959 τα αγάλματα της Αθηνάς και της Αρτέμιδος, ως εις την παρατιθεμένην φωτογραφίαν, ήτις ελήφθη επίσης προτού τα αγάλματα ανασυρθούν εκ της θέσεως, εις ην είχον ταφή». Περιγραφή από άρθρο του Ιωάννου Αλεξάνδρου Μελετοπούλου. ΠΕΙΡΑΪΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ. Από το ανάτυπον εκ της ετησίας εκδόσεως «Πειραιάς 1960». Πηγή φωτογραφίας: http://bit.ly/1pgeLuX) ] 

[Από το Ελληνικό Ημερολόγιο http://eistorias.wordpress.com/]

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Συμβουλη για τη Ζωη..Δημήτρης Λιαντίνης

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΟΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ


         
               
https://www.facebook.com/groups/661198973967743/

Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΕΙΔΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ






   Τα γραπτά του Αριστοτέλη δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστικά ούτε απευθύνονται στον μέσο αναγνώστη. Η κατανόησή τους προϋποθέτει γνώση της προγενέστερης φιλοσοφικής παράδοσης αλλά και εξοικείωση με το πυκνό, δύσβατο και ξηρό ύφος του φιλοσόφου. Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, σε αντίθεση με τον Πλάτωνα, δείχνει να μην εμπιστεύεται την καθημερινή γλώσσα με τις ασάφειες της και τα στολίδια της. 

Μάλιστα, όπως λέει, «μερικές φορές είναι αναγκαίο να πλάθουμε καινούργιους όρους, όταν δεν υπάρχει λέξη που να μπορεί να αποδώσει σωστά κάποιο νόημα» (Κατηγορίαι 7a6-7). Ένα μεγάλο μέρος από τη φιλοσοφική ορολογία που χρησιμοποιούμε ακόμη και σήμερα έχει καθιερωθεί από τον Αριστοτέλη (λ.χ. οι όροι «ύλη», «κατηγορία», «συλλογισμός», «ενέργεια», «δύναμις», «φυσική», «λογική», «εντελέχεια», «συμβεβηκός»).


ΠΛΩΤΙΝΟΣ και Ωραία Ψυχή


                                                          ΠΛΩΤΙΝΟΣ και Ωραία Ψυχή
         
           

https://www.facebook.com/groups/661198973967743/   

Πλωτινος, ο φιλοσοφος της αθανασιας

Γράφει ο Λόγιος φίλος μας κ. Λευτέρης Πανούσης (η εργασία αναδημοσιεύεται χάρις την ευγενική άδεια που μας παρείχε ο συγγραφέας. Η στίξη και ο μη τονισμός αποτελεί προσωπική επιλογή του συγγραφέα την οποία και σεβαστηκαμε)

1.Η αναμνηση της αθανασιας
Αραγε τελειωνουνε όλα με τον θανατο? Και αν τελειωνουν όλα με τον θανατο, τοτε τι νοημα εχει το συντομο επεισοδιο της ζωης μας? Ο Στοχασμος, η Φιλοσοφια, η Τεχνη, η Θρησκεια και εν γενει όλα τα πνευματικα δημιουργηματα του Πολιτισμου, ενδεχομενως να προεκυψαν απ’ την αγωνιωδη αναζητηση του ανθρωπου, να δωσει απαντησεις σ’ αυτα τα αρχεγονα ερωτηματα. Και κατ’ επεκτασιν να αντεξει το βαρος μιας επιπονης ζωης, που αποξενωμενη απο τα νοηματα της, θα ηταν αβασταχτη.

Πλωτίνος Animated Φιλόσοφοι (βίντεο)


  Ο πυρηνας λοιπον της Πλωτινικης φιλοσοφιας, είναι η «τριαδικη υποσταση» του Είναι: «Εν, Νους, Ψυχη» και η συγκροτηση του κοσμου, αρθρωνεται πανω στο αιτημα των «απορροων» βασει του οποιου εν τελει η Ψυχη οικοδομει την υλη, προερχομενη εκ του Νοος αλλα «αναμιμνησκουσα» την πρωταρχικη απορροη της εκ του Ενός. Η ψυχη δεν ειναι παρα η αυτη η λογικη αναγκαιοτητα της ενοποιουσας αρχης των οντων, που "μορφοποιει" διδει δηλαδη ατομικη υποσταση σε κατι που χωρις αυτην, θα ηταν ενας κοσμος ατακτων και απροσδιορριτα κινουμενων σωματιδιων.


Η ψυχη ειναι το γεγονος οτι αποκταμε ατομικοτητα σε ενα αχρωμο, αοσμο και διχως νοημα συνολο στοιχειωδων ποσοτητων της υπαρξης [κβαντα, με τη συγχρονη ονομασια της φυσικης]. Η Ψυχη κατά τον Πλωτινο είναι η αιτια που η υλη αποκτα μορφη και ατομικοτητα, δηλαδη ιδιοτητες. Πριν εισελθει η ψυχη εντος της, η υλη βρισκεται σε κατασταση απλης δυνατοτητας. Δεν είναι ουτε ορατη, ουτε καν διαθετει ογκο ή σχημα. Στην ουσια η υλη δεν διαφοροποιειται από την ενεργεια, όπως οριζουμε σημερα αυτές τις δυο καταστασεις της υπαρξης. Η Ψυχη «εισχωρει εντος» της υλης οπως το πνευμα του καλλιτεχνη εισχωρει στο αμορφο υλικο του καλλιτεχνηματος και της προσδιδει «ατομικοτητα»


Η κινηση συνεπως δεν είναι ιδιοτητα της υλης, όπως την φανταζοντουσαν οι προσωκρατικοι αλλα ιδιοτητα της ψυχης, η οποια απορρεει από τον Νου. Ουσιαστικα τα παντα οσα αφορουν τις ιδιοτητες των οντων, αποσπωνται από την καθαρα υλικη τους υποσταση και αναγονται στην Ψυχη, η οποια με τη σειρα της αναφερεται στον Νου, εκ του οποιου απερρευσε. 

Ψυχη ειναι η Ατέλεστη Αιτια η οποια κινει το ον και το κανει να κινειται ως ενέργεια ως η πρωτη αρχη στην οποια ολα υποκεινται.
Ψυχη ειναι η τελικη μορφη του όντος στο οποιο υπαρχει η κινηση αφου εκπηγαζει απο την ιδια τη ψυχη εφοσον η ψυχη ειναι η αιτια κινησεως .
Η φυση αναζητα  αιωνια ενα ''Τελος'' την πραγματωση-ολοκληρωση των όντων, δηλαδη των τελικων μορφων των όντων, δηλαδη την εκ-σταση εκεινου που θα ολοκληρωθει και θα πραγματωθει η υπαρκτικη του δυνατοτητα, με αλλα λογια το υπαρχον πραγματωμενο ον καθεαυτο το οποιο διαθετει κινηση και εσχατα-ορια (διαθετει τελος-ολοκληρωση-τελειωση-μορφη) του σωματος-μορφης-ειναι  του.