ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΒΙΝΤΕΟ

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2015

Οι αποκαλύψεις του Σπυρίδωνος Μαρινάτου για το μαντείο των Δελφών .

Μια σειρά δημοσιευμάτων για τις σχέσεις Ελληνισμού-Χριστιανισμού, έτσι όπως ακριβώς οδήγησε την σκέψη μας ο μεγάλος πανεπιστημιακός δάσκαλος της Αρχαιολογίας και Ακαδημαϊκός, Σπυρίδων Μαρινάτος (1901-1974), του οποίου η αρχαιολογική σκαπάνη στους Δελφούς επαλήθευσε για μία ακόμη φορά αυτό που είχε πει ο Χριστός, πως «όταν οι άνθρωποι σιωπήσουν θα μιλήσουν οι πέτρες»!... Διαβάστε τα κείμενα!..

«Η Σίβυλλα στα ερείπια της Ρώμης». Πίνακας του Τζιοβάνι Πανίνι (1750)
Συνέχεια από το προηγούμενο:
Οι μη θέλοντες να λύσουν το ζήτημα κατά τον Γόρδιον τρόπον χρησιμοποιούν την συνδυαστικήν οδόν. Χάσμα ήτο, λέγουν, η βαθεία χαράδρα της Κασταλίας, η οποία χωρίζει
τας δύο Φαιδριάδας. Εκεί ήτο και το ιερόν νάμα της πηγής2. Εκείθεν εξεκίνησε το πανάρχαιον μαντείον της Γης, το οποίον εξετόπισε ελθών εκ της Μικράς Ασίας ο Απόλλων (5). Εφόνευσε τον Πύθωνα, τον ιερόν δράκοντα της πηγής, εισήγαγε τους ιδικούς του τρόπους μαντικής, την Μικρασιατικήν Σίβυλλαν (6), ενταύθα λεγομένην Πυθίαν, πιθανώς έν είδος θνητής συζύγου ή παλλακής, δι’ ής δηλοί την θέλησίν του. Το ιδικόν του όμως ιερόν ίδρυσεν ολίγα μέτρα Δυτικώτερον, ήτοι εις την σημερινήν θέσιν του ναού, ένθα ουδέποτε απεσβέσθη και η ανάμνησις της Γης.
Το ουσιώδες πάντως είναι, ότι έχομεν προ ημών ολόκληρον την παράδοσιν της αρχαιότητας, ήτις ομιλεί αφ’ ενός περί μαντικού ενθουσιασμού της Πυθίας μανίας (7), ως την ονομάζει ο Πλάτων3, αφ’ ετέρου περί χάσματος, ού η αναθυμίασις ενεποίει την μαντικήν μανίαν.
Την μαντικήν κατάστασιν της Πυθίας δεν είναι δυνατόν ν’ αμφισβητήσωμεν (7), διότι επ’ αυτής βασίζεται ολόκληρος η ύπαρξις και η φήμη του μαντείου. Η Πυθία υπεβάλλετο εις ειδικήν δίαιταν, ως είπομεν, και παρεσκευασμένη «κατήρχετο» εις το άδυτον. Τα κατ’ αυτήν υπάγονται γενικώς εις ψυχοπαθολογικήν κατάστασιν υστερικών ατόμων, ως τα σημερινά medium1.

Αι δυσκολίαι αρχίζουν από του σημείου του χάσματος και του εκείθεν εκπεμπομένου πνεύματος, το οποίον μαρτυρείται ότι ενέπνεε την Πυθίαν. Επειδή αι ανασκαφαί δεν απεκάλυψαν το χάσμα, η νεωτέρα επιστήμη αρνείται και τούτο και τας αναθυμιάσεις. Αύτη όμως δεν είναι η καλυτέρα ερμηνεία. Η παράδοσις δεν είναι τοιαύτης φύσεως, ώστε να την αρνηθώμεν τόσον ευκόλως, διότι απετέλει ακριβώς το κυριώτατον θείον φαινόμενον της Δελφικής μυσταγωγίας. Η αναθυμίασις υπήρχε και υπάρχει ακόμη μέχρι σήμερον. Εις τούτο δε θα μας βοηθήση ο σημερινός λαός μας και η παράδοσίς του, ήτις εις τους Δελφούς δεν απέθανε ποτέ.
Αύριο η συνέχεια..
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΑΓΓΕΛΟΥ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΥ:

(5) Όπως διαπιστώνουμε, ο καθηγητής Σπ. Μαρινάτος, θέλει τον Απόλλωνα προερχόμενον εκ της Μικράς Ασίας. Αναντιρρήτως τα παράλια της Ιωνίας ήσαν ανέκαθεν ελληνικά, όμως, η σχετική διευκρίνησις του καθηγητή, που θα την δούμε και παρακάτω στην ομιλία του, αποτελεί αντικείμενο περαιτέρω συζήτησης και έρευνας περί του Απόλλωνος, που θα κάνουμε εις το εγγύς μέλλον.
(6) Σίβυλλα. Ονομασία που δινόταν κατά την αρχαιότητα σε γυναίκες προικισμένες από τον Απόλλωνα με μαντικές και προφητικές ικανότητες. Σύμφωνα με την παράδοση, μια προφήτισσα με το όνομα Σίβυλλα είχε ζήσει στα πρώτα ιστορικά χρόνια και από αυτήν πήραν την ονομασία και οι μεταγενέστερες. Η πραγματική ετυμολογία της λέξης δεν είναι γνωστή. Οι Σίβυλλες είχαν άμεση σχέση με το μαντικό Απόλλωνα και έμεναν τακτικά στο χρηστήριο του θεού, στους Δελφούς. Οι προφητείες τους, τις οποίες έδιναν σε κατάσταση έκστασης, ήταν εμπνευσμένες από το θεό.
Ως πρώτη Σίβυλλα ο Πλούταρχος αναφέρει τη Λίβυσσα, που μάντευε στους Δελφούς καθισμένη πάνω σε ένα βράχο. Άλλη σπουδαία ήταν η Ηροφίλη, την καταγωγή της οποίας διεκδικούσαν πολλές πόλεις. Όπως όλες οι Σίβυλλες, δεν είχε μόνιμη διαμονή, αλλά πήγαινε σε διάφορα μέρη, όπως στην Κολοφώνα, στη Σάμο, στη Δήλο, στους Δελφούς και στην Τρωάδα. Η πιο γνωστή ήταν η Σίβυλλα της ιταλικής Κύμης (Κυμαία Σίβυλλα), την οποία παρουσιάζει ο Βιργίλιος στην «Αινειάδα». Οι χρησμοί της, που σύμφωνα με την παράδοση τους είχε αγοράσει ο βασιλιάς της Ρώμης Ταρκύνιος ο Περήφανος (6ος αι. π.Χ.), καταστράφηκαν το 400 μ.Χ.
Σώζονται 12 βιβλία σιβυλλικών χρησμών, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι λένε ότι γραμμένοι στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, ωστόσο, όμως, οι χρησμοί περί Ιησού Χριστού είναι γραμμένοι στα βιβλία και του Βιργιλίου και του Κικέρωνος, που έζησαν πριν τον Χριστό!

(7) Και μόνον το γεγονός ότι ο αείμνηστος καθηγητής Σπ. Μαρινάτος δεν αμφισβητεί την μαντική κατάσταση της Πυθίας, αυτό για τους νεότερους ερευνητές λέει πολλά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.