ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΒΙΝΤΕΟ

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Ποιες είναι οι μορφές της κίνησης κατα τον Αριστοτέλη

Φύση και κίνηση 



Στα Φυσικά διερευνώνται η έννοια της φύσης και η μέθοδος για τη γνωσή της, η κίνησις σε όλες τις μορφές της, καθώς και τα ενυπάρχοντα στην κίνησιν (τόπος, κενόν, άπειρον, χρόνος, συνεχές, διαιρετόν), τα τέσσερα αίτια (ύλη, είδος, αρχή κινήσεως, τέλος) και η λειτουργία της στο πεδίο της φυσικής πραγματικότητας, η μεταβολή και τα είδη της, η κυκλική κίνηση, το πρώτον κινούν ακίνητον στο βαθμό που κινεί φυσικώς κ.α.

Πρωταρχικός στόχος της πραγματείας είναι η φανέρωση της φύσεως. Με τη φύση συνδέεται άρρηκτα η κίνησις, διότι αφενός τα φυσικά όντα  -είτε όλα είτε κάποια-  είναι
κινούμενα όντα, αφετέρου η κίνησις, μαζί με τα ενυπάρχοντα σε αυτήν, ανήκει στις κοινές-καθολικές πραγματικότητες, των οποίων η έρευνα πρέπει (κατά τη προσπάθεια του φιλοσόφου να φανερώσει τη φύση) να προηγηθεί των ατομικών περιπτώσεων.

Στα Φυσικά γίνεται σαφής αναφορά σε δύο αρχές που κινούν φυσικώς .Η πρώτη είναι μια φυσική αρχή, η ίδια η φύση εννοημένη είτε ως ύλη είτε ως είδος του όντος . Τα όντα της φύσης (φυτά, ζώα, απλά σώματα …) έχουν εσωτερική (στο είναι τους, στον τρόπο ύπαρξης τους)τη δυνατότητα κίνησις και στάσης και σε αυτό ακριβώς διαφέρουν από όσα είναι προιόντα διεργασιών που δεν έχουν ως αφετηρία την φυσική αρχή (π.χ. προιόντα ανθρώπινης τέχνης ).Τα όντα της φύσης συνυπάρχουν εξορισμού με την κίνησιν, και η φύση λειτουργεί για αυτά ως αρχή κινήσεως και μεταβολής. Η φύση, επίσης, λειτουργεί και ως τέλος αυτών των όντων . Το τέλος, ως βέλτιστη κατάληξη της κάθε φυσικής διεργασίας, ταυτίζεται με τη μορφή των όντων.

Η δεύτερη αρχή που κινεί φυσικώς δεν είναι μια φυσική αρχή. Και αυτό το φαινομενικά παράδοξο σημαίνει πως η δεύτερη αρχή  -σε αντίθεση με τα όντα της φύσης που εμπεριέχουν τη δυνατότητα να κινηθούν- δεν προσφέρει σε ένα έξωθεν αυτής κινούν την εσωτερική της δυνατότητα να κινηθεί από αυτό. Η μη-φυσική αρχή της κίνησης, όσο μπορούμε να την κατανοήσουμε, κινεί χωρίς η ίδια να κινείται – οι σχετικές διατυπώσεις του φιλοσόφου είναι προσεγμένα επιφυλακτικές και καταδεικνύουν τη βαθιά πεποίθηση του ότι οποιαδήποτε θεωρητική προσέγγιση αφίσταται ουσιωδώς της πραγματικότητας.

Ο Αριστοτέλης δίνει στο Γ1 των Φυσικών έναν πρώτο ορισμό της κινήσεως:

Κίνηση είναι η διαδικασία της πραγμάτωσης του ως-δυνατότητα-υπαρκτού όντος, εκείνη η πραγμάτωση όμως που αντιστοιχεί ακριβώς στον τρόπο με τον οποίο υπάρχει δυνητικά το εκάστοτε ον . Εξήγηση: η κίνησις του όντος το οποίο υπάρχει ακριβώς ως δυνατότητα ποιοτικής μεταβολής, και μπορεί να υποστεί ποιοτική μεταβολή, είναι η ποιοτική μεταβολή, η κίνησις του όντος που μπορεί να αυξηθεί ή του αντίθετου του, του όντος δηλαδή που μπορεί να μειωθεί (δεν υπάρχει κοινό όνομα για αυτά τα δύο), είναι η άυξηση και η μείωση, η κίνησις του όντος που μπορεί να γνωρίσει γένεση και φθορά, είναι η γένεση και η φθορά, και η κίνηση του όντος που μπορεί να κινηθεί τοπικά, είναι η τοπική κίνηση. Κίνηση είναι ολοφάνερα η διαδικασία πραγμάτωσης του ως δυνατότητα-υπαρκτού όντος ως τέτοιου.

Από τον ορισμό γίνεται  φανερό ότι ο όρος κίνησις έχει έυρος μεγαλύτερο από τη σημερινή σημασία του. Εκτός από την τοπική κίνηση (φοράν) συμπεριλαμβάνει και την ποιοτική μεταβολή (αλλοίωσιν), την ποσοτική μεταβολή (άυξησιν-φθίσιν)και την ουσιαστική μεταβολή ή μετάβαση από την ανυπαρξία στην ύπαρξη και αντίστροφα (γένεση-φθοράν).


Σύμφωνα με τον ορισμό της κινήσεως, ή αλλοίωσις ενός όντος  -εφόσον αυτό έχει τη δυνατότητα να μεταβληθεί ποιοτικά-  είναι το πέρασμα του (και για όσο χρόνο αυτό διαρκεί ) από την μία ποιότητα στην άλλη . Η άυξησις και η φθίσις ενός όντος  -εφόσον αυτό έχει τη δυνατότητα της ύπαρξης ή ανυπαρξίας-  είναι το πέρασμα του από την μία στην άλλη.
Τέσσερις λοιπόν είναι οι μορφές της μεταβολής της κίνησις κατά τον Αριστοτέλη : α) τοπική κίνηση, β) ποιοτική κίνηση, γ) ποσοτική κίνηση, δ) γένεση και φθορά.  



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.