ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΒΙΝΤΕΟ

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

Το ΟΝ του Παρμενιδη ειναι αιώνιο χρονικά και πεπερασμένο χωρικά .

Η γνωσιολογία του Ελεάτη φιλοσόφου Παρμενίδη δεν είναι απλώς ορθολογιστική ή νοησιαρχική αποκλειστικά, αλλά είναι συνένωση εμπειρισμού – μυστικισμού – νοησιαρχίας, ή άλλως επαγωγικής διαδικασίας – ενοράσεως – λογικού ελέγχου. Βεβαίως το εγκυρότερο στοιχείο είναι σε κάθε περίπτωση το λογικό, το ‘’λόγον  διδόναι’’, η καθαρή υπέρ-εμπειρική νόηση.

Το  <<Όν>> λοιπόν είναι αγέννητο και ανώλεθρο, δηλαδή δεν γεννήθηκε κάποια στιγμή, από κανέναν δημιουργό θεό, και ούτε πρόκειται ποτέ να παύσει να υπάρχει, να πεθάνει δηλ. περαιτέρω  εξ αιτίας αυτών των πρώτων γνωρισμάτων το <<όν>> είναι όπως λέει το ποίημα <<ουλομελές>>  δηλ. ολομελές, ολοκληρωμένο πανταχόθεν, είναι επίσης <<ατρεμές>> δηλ. δεν τρέμει, δεν κινείται εσωτερικώς, και είναι επίσης <<ατέλευτων>>  άνευ τέλους, δηλ. δεν υπάρχει εποχή καθ’ ήν δεν ήταν κάποτε και ούτε θα υπάρξει εποχή κατά την οποία δεν θα υπάρχει το <<όν>> .

Και τούτο γιατί είναι ομογενές, παν, ενιαίο, συνεχές. Δε θα ήταν δυνατό να αναζητήσει κανείς γένεση αυτού, και κατόπιν από ποιο επίπεδο, βαθμό, σημείο κ.λ.π.  π.χ. θα αυξάνεται και θα γίνεται συνεπώς μεγαλύτερο κ.λ.π.  δεν θα επιτραπεί να λεχθεί  ότι προήλθε εκ του μηδενός, του μη εόντος (όντος) με άλλα λόγια, ούτε είναι δυνατόν να λεχθεί κάτι παρόμοιο, διότι είναι αδύνατο να πει κανείς η να σκεφτεί ότι το μη είναι (μηδέν) είναι υπαρκτό η ότι δεν υπάρχει το όν .

Ο φιλόσοφος ερωτά πως θα ήταν δυνατόν ή τι είναι αυτό που  θα το ωθούσε να αρχίσει να υπάρχει ενώ πριν δεν  υπήρχε.
Κατά ταύτα  είναι αναγκαίο να υπάρχει (πελέναι) η να μην υπάρχει, όμως ποτέ η ισχύς, η δύναμη της πίστεως δεν θα επιτρέψει να γίνει κάτι άλλο από το μηδέν, από το τίποτε, δε μπορει να υπάρξει κατι από το μηδέν από αυτό που δεν υπάρχει . Δεν είναι δυνατον να προέλθει κατι από κατι που δεν υπάρχει .

Το όν δεν είναι επίσης διαιρετό, διότι παντού είναι όμοιο, ούτε είναι κάτι περισσότερο, που θα το εμπόδιζε να έχει συνοχή, ούτε λιγότερο διότι το ον είναι πλήρες ως ον, είναι συνεχές πανταχού. Το ον συνυπάρχει προς το ον, είναι δε ακίνητον σε δεσμά ισχυρά  άνευ αρχής και άνευ τέλους, διότι απερίφθησαν μακράν η γένεση και  ο θάνατος, τις έδιωξε η αληθής πεποιθηση ότι είναι παντού με τον εαυτό του και έτσι μένει πάντοτε σταθερό, διότι η πανίσχυρη ανάγκη το κρατεί μέσα σε δεσμά. Είναι σταθερο δεν αλλάζει το είναι του , αν το άλλαζε θα σημαινε ότι επιδεχεται αλλοιωση αρα δε θα ήταν σταθερο αρα όχι αιωνιο αλλά αυτο δε θα μπορουσε να συμβει όπως εξηγησαμε .

Η Ανάγκη εμποδίζει το <<Ον>>  να έχει τέλος (να περασει στην ανυπαρξια) διότι δεν έχει ανάγκη κανενός, δεν επιζητεί κάτι άλλο και άρα δεν μεταβαίνει από ένα σημείο σε άλλο, δεν εξελίσσεται. Το είναι (εόν, Ον ) είναι πάντοτε σταθερό.

Το νοείν είναι ταυτόν με αυτό στο οποίο αναφέρεται το νοείν, διότι χωρίς το ον (εόν), στο οποίο αναφέρεται το νόημα, δεν είναι δυνατόν να βρει κανείς το νοείν.

Δεν υπάρχει η δεν θα υπάρξει άλλο τίποτε εκτός από το <<ον>> , διότι η Μοίρα το έχει τροχοπεδήσει ώστε να είναι πάντα ακίνητο, όλα δε όσα οι θνητοί αντιλήφθηκαν έχοντας την πεποίθηση ότι δήθεν είναι αληθή, ότι,  δηλ. το ον γίνεται και χάνεται ότι είναι και ότι δεν είναι και ότι μεταβάλλει θέση και ότι επίσης μεταβάλλει την εξωτερική του εμφάνιση, όλα αυτά είναι απλές ονομασίες, ονόματα (δηλ. χωρίς οντολογική βάση, χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο ).

Το ον είναι πεπερασμένο, πανταχόθεν έχει τέλος,(μεσα στο χώρο ) είναι όμοιο με σφαίρα <<εύκυκλον>> και από τη μέση προς όλα τα σημεία είναι ισοπαλές δηλ. ομοιογενές με την ίδια πυκνότητα και συνοχή. Διότι δεν είναι ούτε κάπου μεγαλύτερο ούτε μικρότερο . Δεν είναι λογικον να είναι εδώ και εκεί διαφορετικό και βεβαίως δεν υπάρχει το μη ον (μη είναι, μηδέν), το οποίον θα το σταματούσε να φθάσει στην ομοιογένεια, ούτε πάλι είναι αλλού περισσότερον και αλλού λιγότερον διότι το παν είναι άθικτο από τέτοιες καταστάσεις, δηλ. τέτοιες που θα καταργούσαν την ομοιογένεια του. Είναι πανταχόθεν ίσον και φθάνει με πλήρη ομοιογένεια σε όλα τα πέρατα.
Το <<ον>>  δηλ. έχει όλα αυτά τα γνωρίσματα, είναι αιώνιο άφθαρτο, ανώλεθρο, δεν έχει δηλ. αρχή και τέλος μέσα στο χρόνο, ενώ είναι ομογενές, ομοιογενές, ακίνητον, αμετάβλητον κ.λ.π. και ταυτόχρονα πεπερασμένο μέσα στο χώρο, ομοιάζει δε προς σφαίρα με τέλειους κύκλους και διαθέτει όγκον όκοιν προς αυτήν την <<εύκυκλον σφαίραν >>.

Η Θεά τελειώνει εδώ τον λόγο της στον οποίο περιγράφει το ον, τούτο θέτει τα γνωρίσματα της ομοιογένειας, της ακινησίας, της μη μεταβολής, της αιωνιότητας εν τω χρονο, της περατότητας εν τω χώρω. Έκ τούτο το ον (εόν,είναι ) είναι ταυτόσημο προς το νοείν . Εάν το ον (εόν,είναι )δεν είναι, ως αυτό περιέγραψε το ποίημα τότε ουσιαστικά δεν υπάρχει νοείν, νόηση, λογική, ορθός λόγος, σκέψη σοβαρή και πειθαρχημένη και τα παρόμοια.

Σε μια τέτοια έννοια του <<είναι>> (όντος, εόντος ) φθάνει ο Παρμενίδης αφού έχει αποκαθάρει την πρώτη ενορατική του σύλληψη, την μυστική ενότητα όλων των επί μέρους επιφανειακών δεδομένων και στοιχείων, έχει  αποκαθάρει δια του λογικού ελέγχου της πρώτης αυτού συλλήψεως ότι το ον έστι, το μη ον ουκ έστιν , έστιν γαρ είναι, μηδέν δε ουκ έστιν.

Το ον ως έννοια μαθηματική είναι η γεωμετρική ολότης όλων των στοιχείων της αισθητής υπάρξεως. Είναι απολύτως σταθερό μπρος  της πληθώρας των παροδικών φαινομένων.(φυση-υληφυσικα φαινομενα).

Όλα τα γνωρίσματα του όντος όπως τα περιγράφει ο Παρμενίδης ειναι λίαν σημαντικά και σπουδαία για την νοητική σύλληψη του όντος αυτού .

Για να λειτουργεί εγκύρως η νόηση πρέπει να έχει το ον όλα τα γνωρίσματα που προηγουμένως αναφέρθηκαν και εξετάστηκαν. Μεταξύ αυτών όπως αιωνιότητα, απειρότητα  στο χρόνο, στατικότητα, ομογένεια, εννιαίο ολοκληρωμένο,  πεπερασμένο στο χώρο κ.λ.π.  πρέπει να τονισθεί το γνώρισμα το οποίο εκφράζει ο στοίχος :

<<ευκύκλου σφαίρης εναλίγκιον όγκωι.>>  ιδιο με τη μαζα ολοστρογγυλης σφαιρας

Δηλ. το Ον είναι, εκτός των άλλων, όμοιο με τον όγκο ευκύκλου σφαίρας, με όλα τα στοιχεία της περατότητας μέσα στο χώρο, ισομερές. Η περατότης εν τω χώρω είναι,  το πλέον απαραίτητο γνώρισμα του όντος για να έχει αναφορά προς αυτό η νόηση του ανθρώπου.

Διότι η νόηση λειτουργεί επίσης εγκύρως κατά αναφορά προς πεπερασμένα μόνο και μετρήσιμα μεγέθη, όχι προς μεγέθη ακαταμέτρητα. Μπροστά σε άπειρα μεγέθη της  έννοιας του χώρο η νόηση δε λειτουργεί. Συλλαμβάνει μόνο πεπερασμένα μεγέθη Μπροστά σε απείρους χώρους η νόηση καταργείται, διότι ακριβώς το άπειρο εφόσον υφίσταται υπό την α’ η β’ έννοια, διαφεύγει πάντοτε υπό την οποιαδήποτε λογική σύλληψη. Η λογική είναι κατάληψη μόνο οριοθετημένων μεγεθών, πέραν δε των οποιωνδήποτε ορίων και οριοθετήσεων καταργείται το άπειρο, υπό το οποιοδήποτε περιεχόμενο. Συλλαμβάνεται ελαχίστως, μόνο δια της ενοράσεως, της διαισθήσεως και της θρησκευτικής πίστεως. Το άπειρο μπορει να γινει αντιλήψιμο ως κατι το οποίο  διαρκώς να επιδέχεται και  άλλο και άλλο και άλλο, να του προστίθεται και κατι ακομα από αυτό που είναι, και επίσης να διαιρείται επ’ άπειρον.  Δεν υπαρχει αριθμος η κατι που να γεμίζει το άπειρο, γιατι θα χρειαζόταν συνεχως και κάτι παραπάνω  από αυτό που είναι, και κάθε τι σε ποσοτητα η ογκο η αποσταση θα ήταν μικροτερο του επομενου που θα προστιθετο στο προηγουμενο και αυτό θα συνέβαινε διαρκώς και αυτό δε μπορει να υφισταται σε υλικό.  Μόνο προσθετικα και διαιρετα μπορει να ενοηθει το απειρο. ειναι κατι σαν ένα ανοιχτο συστημα μετρησης το όποιο επιδεχεται αυξηση και διαιρεση παντα σε σχέση με το χρονο. Για αυτό ο Παρμενίδης λεει ότι το <<ον>> είναι πεπερασμενο δηλ. ολοκληρωμένο όχι άπειρο στο χωρο, έχει τέλος, και επισης  είναι εννιαίο, σταθερο, αναλλοίωτο, αμετάβλητο, αιώνιο στο χρονο και άνευ κενού δεν εχει ανάγκη ούτε πρόσθεσης ούτε διαίρεσης, ούτε κινήσεως και αλλαγής, όπως αναφέραμε προηγουμένος. Το Ον αυτό που περιγραφει είναι  πεπερασμενο χωρικα και απειρο χρονικα γιατι δεν  έχει ούτε αρχή ούτε τέλος όσο αφορά το χρόνο γιατί είναι αγέννητο και άφθαρτο, αιώνιο.

Ανακεφαλαιώνοντας σχετικά με την έγκυρη λειτουργία του Νου παρατηρούμε ότι αυτό επιτυγχάνεται μόνο όταν η συνείδηση του ανθρώπου αναγνωρίζει ότι υπάρχει έναντι αυτής ένα υπεραισθητό, νοητό ον με αιωνιότητα, χωρίς αρχή και τέλος, ον σταθερό αμετάβλητο πεπερασμένο ολοκληρωμένο, κρυμένο απο τις αισθήσεις. Η γνωστική αντίληψη αυτού του αιωνίου <<είναι >> (όντος, εόντος) συντελείται στο τέλος ενός διαρκούς γνωστικού αγώνος στο οποίο συμμετέχουν οι αισθήσεις ( εμπειρικά δεδομένα ), η μυστική ενόραση της ενότητας του όντος και τελικώς η νοητική-λογικη αποκάθαρση του όντος.

Η γνωσιολογία του Παρμενίδη είναι λοιπόν κράμα εμπειρισμού – μυστικισμού – λογικής, η δε οντολογία του φιλοσόφου επιζητεί, ανακαλύπτει και περιγράφει ένα ον προς το οποίο πρέπει να συμμορφώνεται η συνείδηση του ανθρώπου και κυρίως η Νόηση και η Λογική στην πλέον καθαρή της μορφή.

Εάν το Όν δεν είναι όπως το περιγράφει ο Παρμενίδης τότε η όποια συνείδηση γνωστική και άλλη του ανθρώπου, επισκιάζεται από πάθη, αδυναμίες, κακίες, θυμικά στοιχεία, αγαθά και όχι, βουλητικά αιτήματα, αισθήματα κ.λ.π.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις κατασκευάζεται περισσότερο μια εικόνα του κόσμου κατά τρόπο συχνά-πυκνά αυθαίρετο, η νόηση θολώνεται και η αληθινή γνώση δεν αποκτάται τελικώς. Αυτό είναι το νόημα όλης της φιλοσοφίας του Παρμενίδη αυτό εκφράζουν οι στοίχοι του όλοι και το νόημα όλων αυτών εκφράζεται με σαφήνεια από το στοίχο:

<< ου γαρ άνευ του εόντος, εν ω πεφωτισμένον εστίν ευρήσεις το νοείν >>


Διοτι δεν θα είναι δυνατο χωρις το ον, στο όποιο αναφερεται η νοηση να ευρεις το νοείν. 

https://www.facebook.com/groups/661198973967743/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.